Geografie

Het Turkse staatsgebied is 814.578 vierkante kilometer groot en bestaat uit een Europees en een Aziatisch deel, hiermee strekt het zich uit over twee continenten, Europa en Azië.

Het Europese gedeelte en het Aziatische gedeelte (Klein Azië) worden gescheiden door de Bosporus (Istanbul is een stad op twee continenten),de Marmara zee en de zeestraat van Canakkale (Dardenelle).
Het Aziatische schiereiland (Anatolië), het bekende berggebied in het Oosten wordt doorsneden door talrijke rivieren en meren, tot de meest bekende kan men de Firat (Euprhat) en Dicle (Tigris)rekenen die beide in Turkije hun oorsprong vinden.

Het grootste binnenmeer ligt op 1646 meter hoogte boven de zeespiegel en beslaat 3.738 vierkante kilometers. Parallel aan de noordelijk gelegen Zwarte Zeekust strekt de Noord-Anatolische bergketen zich uit. In het Zuiden bevindt zich het uitgestrekte Taurusgebergte (Toros daglari) langs de Middellandse zee. Het Zwarte zee klimaat is mild en regenrijk, in midden - en Oost Anatolië heerst een continentaal klimaat en aan de Egeïsche en Middellandse zeekust een Middellandse zee klimaat.

Het door vier meren omzoomde Anatolische schiereiland heeft een kustlengte van totaal 8333 kilometer. De aan Turkije grenzende landen zijn in het westen Griekenland en in het Noordwesten Bulgarije, in het Oosten de voormalige Sovjet Unie (het huidige Georgië en Armenië) en Iran. In het Zuidoosten grenst Turkije aan Irak en Syrië. De hoogste berg van het land is de Grote Ararat, deze berg is 5137 meter hoog en ligt op de grens met Armenië. De hoofdstad van Turkije is Ankara. Het land is in 81 provincies verdeeld.

Geschiedenis

De geschiedenis van het Turkije zoals het vandaag de dag is samengesteld is moeilijk weer te geven omdat het huidige staatsgebied slechts gedurende enkele eeuwen een samenhangende staat heeft gevormd.

Gedurende het grootste tijdvak is de huidige republiek door vele machtsgebieden, vorstendommen en sultanaten versplinterd.

De geschiedenis van het land is veel meer nauw verbonden met de geschiedenis van de mensheid, omdat er in het Paleolithicum al nederzettingen geweest zijn.

De eerste op een stad gelijkende nederzetting dateert uit omstreeks 6500 voor Christus in Catalhöyük.

Daarna bloeiden de heerschappijen van de Hattim Hethiter, Pruger, Urartäer, Lyker, Lyder, Ioniers, Persen, Macedoniërs, Romeinen, Byzantijnen, Selt¬joeken en Ottomanen.

Na de val van het Ottomaanse rijk proclameert Atatürk op 29 oktober 1923 de Turkse Republiek, die zich, onder zijn leiding tot een moderne, westers georiënteerde staat, heeft ontwikkeld. En op grond van haar geografische ligging één van de belangrijkste landen in de regio is geworden.

Bevolking

De bevolking van Turkije bedraagt ca. 70 miljoen mensen.

De bevolkingsgroei per jaar ligt rond de 2,4, bijna de helft van de bevolking is onder de 20 jaar oud.

Vandaag de dag leeft ongeveer 1/3 van de bevolking in de landelijke gebieden, het overige deel van de bevolking is geconcentreerd in de steden. De belangrijkste stedenagglomeraties zijn Istanbul, Ankara, Izmir, Adana, Bursa en Antalya.

Religie

Het overwegende gedeelte van de Turkse bevolking, ca. 98%, is Moslim.

Het merendeel van de moslims behoort tot de soennietische-hanefitische overtuiging. De Islam is de jongste wereldreligie. Deze ontstond 607 jaar na Christus en werd door Mohammed Ibn Abdallah, later profeet Mohammed genoemd, in Mekka verkondigd.

De centrale boodschap van de Islam is de leer van de eenheid en uniciteit van God (Allah).

Het lot van mensen is voorbestemd en (Mektub, Kismet) ligt geheel in de hand van Allah en door de mens zelf niet te veranderen.

De tweede fundamentele gedachte van de Islam is het realiseren van het gedachtegoed en de wetten van God door profeten, aan welke God zich heeft geopenbaard.

De Islam beschouwt onder andere Abraham, Mozes, Johannes de Doper, en Jezus uit het Oude en Nieuwe testament als profeet. Mohammed wordt als laatste aan deze rij toegevoegd en als belangrijkste profeet tot nu toe aangemerkt.

Flora en Fauna

De Zuidkust van Turkije vertoont een typische mediterrane vegetatie.

In dit overheersende landschapsbeeld domineert het zogenoemde “Macchia” een struikgewas, dat altijd groen blijft. Typische struikgewasbeplanting zijn kermeseiken, aardbijbomen, johannesbroodbomen, bruyèrehout en mirte. Door de hevige dreigingen van bosbranden is het bosbestand in de loop der eeuwen teruggedrongen, toch is er in vergelijking met andere Middellandse Zee landen in Turkije nog veel dicht bebost gebied te vinden. Typische bosbomen zijn de aleppopijn- en de parasolpijnbomen (eetbare zaden). De belangrijkste cultuurboom op hoogte van 700 meter boven de zeespiegel is de olijfboom.

Het Anatolische Hoogland wordt overwegend door steppe bedekt, in het voorjaar verandert dit in een bloeiend landschap. De dierlijke vegetatie van Turkije is terecht als rijk aan te merken. Hier is het een ontmoetingsplaats van diersoorten uit drie continenten: ten zuiden van het Taurusgebergte treft men tegenwoordig nog stekelvarkens en mungos (Afrika), terwijl uit Azië de kameel, springmuis, wolf en jakhals zijn binnengewandeld.

In het Taurus gebergte leven nog beren en wilde katten.

Zeeschildpadden gebruiken bepaalde stranden om hun eieren te leggen; ook de landschildpad komt veel voor. Omdat de visvangst in Turkije geen rol van bijzondere betekenis speelt is het water relatief rijk aan vis. Dolfijnen, makrelen, baarzen en schaaldieren komen veelvuldig voor.

Onder de vogels die door de adelaar en gier vertegenwoordigd zijn verdient vooral de ooievaar een vermelding. Evenals de duiven, omdat ze als een soort heilige vogels bij moskeeën gevoederd worden. Als fok - en gebruiksdieren worden vooral schapen, geiten, runderen, paarden, ezels, kippen, kalkoenen en kwartels gehouden.

Economie

De helft van de beroepsbevolking is werkzaam in de agrarische sector daarom draagt de landbouw ongeveer 15% bij aan het bruto nationaal product.

Turkije is in staat de eigen bevolking van voedsel te voorzien en bovendien door verstandig beheer exportoverschotten te behouden. In het binnenland worden veelal tarwe, gerst, maïs en peulgewassen en wijn verbouwd. Terwijl aan de kust veelal groente en fruit worden geteeld. Bovendien groeien er olijven, vijgen en wijndruiven, citrusvruchten, bananen, walnoten en hazelnoten, tabak en thee.

De bijdrage van de landbouw aan het bruto nationaal product is ook in Turkije al lang door de industrie en dienstensector overtroffen. Recentelijk maakt vooral het toerisme een opmerkelijke groei door. Andere belangrijke economische branches zijn de mijnbouw, (aanzienlijke bodemschatten waaronder, ijzererts, koper, mangaan, wolfraam en chroom). Maar ook de nijverheidsindustrie (hoofdzakelijk in vrijhandelszones zoals Antalya).

Belangrijke takken van productie zijn o.a. de textielindustrie, mijnbouw, de chemische industrie evenals de auto-industrie die vandaag de dag zeker de inheemse markt voorziet.

De Turkse Keuken

Om alle mogelijke gerechten te benoemen zijn enkele honderden pagina's nodig, zo fantasierijk, kunstrijk en verscheiden is de Turkse keuken.

Na de Franse en Chinese keuken geldt ze als meest afwisselingrijke keuken ter wereld. Kunt u zich voorstellen slechts voor het eten naar Turkije te reizen? Vast en zeker wanneer u de Turkse keuken heeft leren kennen.

Het geheim berust op verse ingrediënten, zorgvuldige bereiding en harmonieuze samenstelling. De hoofdkenmerken van de Turkse keuken zijn een rijke keuze aan soepen, voorgerechten, groenten, vleesgerechten, deegwaren, salades, zoete spijzen en een verscheidenheid aan vers fruit. Bovendien mogen we de overheerlijke verse vis en overige zeevruchten niet vergeten. Als drankje is de Ayran typerend voor Turkije. Deze verfrissende drank bestaat uit yoghurt, water en zout. Bijzonder smakelijk zijn de diverse fruitsappen, zoals sinaasappel- (Porkakal suyu), kersen-, (Visne suyu) of perziksap (Saftali suyu). Wanneer men mineraalwater wenst dan bestelt men maden suyu; in flessen gevuld drinkwater noemt men kaynak suyu.

Als afsluiting na de maaltijd drinkt men of een kop zwarte thee (Çay, traditioneel, als sterke melange bereid en proportioneel met heetwater verdunt) of een kop Turkse Kahve"(Mokka). Al bij het bestellen van de koffie moet men aangeven of deze Sade (zwart zonder suiker), orta sekerli (halfzoet) of sekerli (zoet) dient te worden geserveerd. Door de bereiding doet de Mokka-smaak zijn wereldwijde naam eer aan.

Degene die Turkije verlaat zonder een RAKI avond meegemaakt te hebben heeft een stuk traditie en eetcultuur gemist.

RAKI, is het nationale drankje van de Turken. Het is een 45%-50% alcoholhoudend anijsdrankje. Je drinkt het niet gewoon zomaar, hier hoort een compleet gedekte tafel bij met vele kleine gerechten en natuurlijk fruit. Vaak wordt RAKI ook met een schaal met zoutjes geserveerd. Deze borrel wordt vaak met water verdund voor degene die de pure borrel te sterk vinden. Hierdoor krijgt het drankje een melkachtige kleur (aslan sütü: leeuwenmelk). Kwalitatief hoogwaardig is het Efes - Pils, een in Turkije gebrouwd bier. Er is wijn van lichte tot zware en van liefelijke tot kruidige smaak.. Iedere regio heeft zijn specifieke aanbod. De klassieke wijnbouwgebieden zijn Midden en - Oost Anatolië, rond de Zwarte Zee, de Maramara Zee en de Egeïsche zee en is rijk aan verschillende wijnsoorten.

Anatolië is een van de oudste wijnbouwgebieden ter wereld. Al omstreeks het jaar 2000 voor Christus werd wijn geschonken tijdens rituele handelingen. De Hethitische koningen brachten hun goden een offer in de vorm van wijn, zoals men op het reliëf van het museum van Anatolische civilisatie in Ankara kan zien.

Bekende wijngebieden zijn te vinden in de regio Ankara, Göreme en Yozgat, in centraal Anatolië, in de buurt van Tekirdag, Sarköy en op de eilanden Marmara en Avsa in de Marmara zee evenals bij Izmir, Denizli, Sirince en Cal in de Egeïsche regio.

Ondanks de hoge kwaliteit van de wijn is deze in de meeste gevallen voordeliger geprijsd dan het normaal te verkrijgen water uit flesjes dat wordt aangeboden in de steden. De wijnsoorten Kavaklidere en Pamukkale zijn wereldwijd bekend.

Folklore

De levendige Turkse volksmuziek die haar oorsprong in de Aziatische steppe vindt, onderscheidt zicht totaal van de klassieke muziek, zoals deze aan het hof van de Ottomaanse Sultans ten gehore werd gebracht.

De beroemde muziek van de Janitschare is imposante militaire muziek welke nu nog door de zogenaamde Mehter Takami in originele kledij ten uitvoer wordt gebracht. Houten en blikken blaasinstrumenten, trommel, triangel, lyra, schellenboom zijn de instrumenten die gebruikt worden door de muziekkapel.

De muziek van de "dansende Derwische" wordt beheerst door de toon van de rietfluit (ney) en is gedurende de Mevlana-gedenkfeesten in Konya ieder jaar in december te horen.

Volksdans

Horon - deze dans vindt haar oorsprong aan de Turkse Zwarte zeekust en wordt uitgevoerd door dansers in nauwe, zwarte kledij rijkelijk voorzien van zilveren opsmuk, ze bewegen snel op de ritmische muziek van de "Kemence" (snaarinstrument).

Naar boven

Volkshelden

Nasrettin Hoca is te vergelijken met Tijl Uilenspiegel. Hij leefde in de dertiende eeuw en is op grond van zijn grappige verhalen bekend tot ver buiten de grenzen van Turkije. Nasrettin Hoca schouwspelen vinden ieder jaar tussen 5 en 10 juli plaats in zijn geboortestad Aksehir.

Karagöz leefde in de 14e Eeuw in Bursa en is als schimmenspel karakter onsterfelijk geworden. Hij was een man van het volk, die met zijn spottende grappen zijn opschepperige vriend steeds kon overtroeven. De schimmenspel figuren worden vandaag de dag nog steeds op de meest uiteenlopende festiviteiten als vertier in het leven geroepen.

Yunes Emre is een volksdichter uit de dertiende eeuw. Hij verkondigde in eenvoudige doordringende taal de boodschap van naastenliefde, vriendschap, broederschap en de genade van God. Tegenwoordig zijn de gedichten met hun actuele thema's nog steeds courant.

Köroglu is een dichter en vechter die op kwam voor de armen en onderdrukte medemensen. Hij is door zijn moed en trouw legendarisch geworden. Vandaag de dag zijn deze gedichten nog steeds actueel wanneer het een aanklacht tegen het onrecht betreft.

De nationale sporten

Kamelengevechten (in de ring)

Yagli güres (ringgevecht) is een nationale Turkse sport. Ieder jaar vinden in de maand juni wedstrijden in Kirkpinar bij Edirne plaats. Om de moeilijkheidsgraad te verhogen smeren de strijders zich van te voren van top tot teen met olijfolie in.

Cirit Oyunu (speerwedstrijden) is een artistieke bekoorlijke rijkunst waarbij galopperende ruiters elkaar per team speren toewerpen die moeten worden opgevangen.

Hamam - het Turkse bad

Het Turkse bad ook wel Hamam genaamd is een kleine op zich zelfstaande wereld in het hart van moderne levendige steden.

Het is een reinigingsproces voor lichaam en geest. Na binnenkomst in de Hamam bevindt u zich in een gedecoreerde hal met nisjes aan weerskanten en in de meeste gevallen een drinkwaterbron of fontein in het midden.

In oudere Hamams is dit het indrukwekkendste gedeelte van het gebouw. Voor het waterritueel van start gaat, wordt er zogenaamdPestimal (katoen of zijde) neergelegd waarna men zich in het eigenlijke gedeelte van de Haman bevindt, waar zorg wordt gedragen voor het baden. Via een voorkamer, het Sogukluk, waarin toiletten een kiosk en voor mannen een plek om zich te scheren is, bereikt men de badruimte ook wel sicaklik of Hararet genoemd. Dit is een hoge ruimte die wordt gevuld door het ruisen van stromend water, de geur van zeep en vochtige stoomwolken. In deze zachte, vochtige hitte kan het lichaam werkelijk ontspannen. In een marmeren wasbad begint men het lichaam van top tot teen met warm water te begieten.

Men merkt hoe de bronnen van ontspanning door het lichaam vloeien. Door de ronde, bonte raampjes in het dak van de badruimte straalt het licht op het verhitte stenen platform, 'göbek tasi' in het midden van de hal. Dit platform van steen is de ligplaats, waar geschoolde handen voorzien van grove zijde handschoenen het totale lichaam schoon boenen.

Op verzoek kan men aansluitend een massage nemen. Hierna volgt de begieting met warm water waardoor het ontspanningseffect wordt volmaakt.

Een Spaanse schrijver (Juan Goytsolo) beschrijft zijn belevenis in de Hamam als een onvoorstelbare gelukzaligheid.

_Citaat: Allereerst wordt je lichaam uitelkaar gehaald, daarna weer in elkaar gezet, van top tot teen ingezeept, afgespoeld, gedroogd, en van alle spanningen bevrijd zodat men zich herboren voelt.

Kahve

In zogenoemde kahve ontmoeten de meeste mannen elkaar om nieuwtjes uit te wisselen, koffie en thee te drinken en Tavla (Backgammon) te spelen.

Deze gelegenheden vindt men zelfs in de kleinste gehuchten van het land. In enkelen treft men nog waterpijp rokers aan.

Gastvriendelijkheid

De Turkse bevolking is van nature erg gastvrij.

Amusement en nachtleven

Er is ’s avonds een groot aanbod aan plezierige ontspanningsmogelijkheden.

Het nationale symfonieorkest, de nationale opera en het nationale ballet brengen u onder leiding van beroemde Turkse en buitenlandse dirigenten, werken van binnenlandse en buitenlandse componisten ten uitvoer. Daarnaast zijn er door het gehele land talrijke opvoeringen van theatergezelschappen.

Een andere vorm van ontspanning bieden de talrijke clubs en bars met hun eigentijdse inrichting, welke in de grote steden en vakantieoorden pas bij de eerste zonnestraaltjes hun deuren sluiten.